| SON DE CAUSAS
QUE PÒDON ARRIBAR EN TÓTEI... |
| Se despachava, aquela frema, se despachava de tornar
au sieu. Au dedins, quauqua rèn coma una angoissa moligassa e pesuda
la tafurava. Au braç, portava un cabàs. Dins lo cabàs,
un polet probablament clafit d'ormònas reglamentàrias, un pan
plastificat, doàs boitas de conservas, un quilò de trufas, e
lo jornau per la pagina locala, lo lotò e lei programas de la Telé.
Montèt l'escalier de l'acheleme. En arribant davant lo bastiment avié agachat dins la direccion de son apartament, au tresen, mai tot li avié semblat normau... Ara, donc, montava lei darniersi gras, un pauc rassegurada. Ò fasent aquela qu'es rassegurada. Pausèt lo cabàs au sòu tot en se pensant : "Pron que...", e farfolhèt dins son saqueton per trobar lei claus. Un torn, dos torns dins la sarralha. Butèt la pòrta... Rèn à faire... Comprenguèt tot d'un temps, que s'en dobtava de çò qu'anava capitar quand èra sortida per faire lei cròmpas, doàs oras avant... À d'àutrei, aquò li èra arribat tambèn, e pas tant luènh qu'aquò, dins lo meme immòble. Ara, èra son torn à ela. Fatalista, s'assetèt sus lo palhasson... Avié talament gonflat, dins lo corrent dei setmanas passadas, per causa d'aquesta epidemié que se n'en parlava d'en pertot. Avié finit per n’en faire d'indigestions, d'images, la Telé. Encuèi, gonfla que gonflaràs sensa retenguda, vaquí que s'èra presa tota la plaça à l'interior. Dau temps que la paura frema fasié lei cròmpas au Super Mercat, de l'autre costat de l'avenguda, avié fach sa crisi, segur. Avié envasit tot lo restant de l'apartament. E leis avié garçats defòra, ela e tota la familha. Florian VERNET, MIRAUS ESCURS, IEO, 1991. |