Davant que lo jorn s'acabèssa, me'n vau, coma d'abituda, respirar dins l'òrt l'odor requista d'aquelsas ròsas que vénon de tornar florir e qu'aime tant a careçar.

     'Quò-es aquí, dins lo calme e la solituda que tòrnon menar en partida l'òme al bonur natural, que se rafistòla tanplan l'armonia del còrs qu'aquela de l'ama. Aquelses aures a meitat desfulhats dont la tèsta, coma una pregària dolenta, se quilha vèrs lo cièu, nos faun pensar a la mòrt que s'atura a pas afrustats en aquel mes de novembre e cada annada nos tòrna menar dins les cementèris ont, al mièg dels crisantèmes florits, duèrmon tantes d'èstres aimats.

     Mès jos l'aparéncia d'aquela mòrt que met un pauc de freg e de nuèch dins l'ama, la saba de l'aure duèrm dins la tèrra noiricièra, e la vida, enquèra un còp, tornarà nàisser, la prima venguda, fasent espelir les borrons a la poncha de cada brenca, ont les aucèls faraun lor niu.

                  Joan-Maria GASTON, LO CONVISE, n° 23