25 de mai de 2179. Un pastre garda dau costat de Simiana. Una pèira negra que luse li tira l'uelh. Vai per la ramassar, mai vèn pas. Grata un pauc la terra à l'entorn: pas mai. Cava un pam amb un baston: la pèira contunha. Lisca, ponchuda à la cima, se regrandís à mesura que s'enfonsa dins lo sòu. Laissa tombar.
Lo sera, ne'n parla à Pèire Claveu, saberut de l'endrech, que se demanda ben qunte obragi es aquò. L'endeman lo vai vèire, ne'n tomba de cuòu, se relèva e, un mes après, acabats lei cavaments qu'a fach faire per d'estudiants de l'universitat de Forcauquier ne'n tira la conclusion que s'impausa: es un ròstre de belemnita gigant, un òs de súpia fossili qu’à costat d’eu aquélei de Carniòu sèmblon de bicas de supions.

26 de mai de 1989. Un pastre garda dau costat de Simiana. Davant eu li a lo topin dau diable: un aven amb un cabuceu m’una fusada atomica dedins. Lo pastre lo regarda, puèi manda un còp de pè à una pèira en marmotejant: «Puta de republica!...» Subran, de la pèira sòrte un fum, dau fum una fada, e de la boca de la fada aquélei mots: «Siéu la fada de l'aven. As dich la paraula magica que me fai venir per complir lo promier vòt que faràs. Vai-li !»
«E bè, vodriéu qu'aquélei putarassas de fusadas se cambièsson en pèira, e que lo menistre de la guèrra se lei prenguèsse…» Mai lo promier vòt èra ja complit.

27 de mai de 1979. Un pastre garda dau costat de Simiana. Davant eu s'esconde dins son trauc un d'aquélei gròs fus debanaires de mòrt. Dessota, li a tot l'infèrn qu'espèron per gansar lei fieloas. Eu pantaia.