Sabe onte vas, pas solitari,
tu que miègjorn a fach mai sol;
sabe onte vas còr sens auvari,
còr de recòrd sempre comol.

Te'n anaràs devèrs la bassa vila
ont la figuieira escapa dau jardin,
e caminant dins la carriera umila
qu'entre las vinhas ven finir,
saupràs anar onte son las platanas,
las platanas que van a ton país.

Lo sabiás lo camin de l'afenatge
e lo varlet d'estable t'èra amic,
e te parlàvan dau perfum de ton vilatge
las carretas de rama e de garric;

e te disián la patz jos la platana,
e la placeta d'ombra, cant de font,
aquela votz au còr de la montanha
onte dau jorn la frescor se rescond.

Recordaràs los vièlhs de ta jovença
assetats dins son ombra au ras dau temps;
ò flors! ò font! ò vièlhs de ta jovença!
ò vièlh recòrd que dins ton còr se ten!

Quand lo jorn las aurà rendut
a la vila lo cant das aigas,
retornarà ton pas perdut
greu de la poussa de la plana.

(LOS SAUMES DE LA NUÒCH)