Tra L’Iéusola e Bairoals,
Luèc abondós en rompecoals,
E qu’à boan drech apelar si deuria
Dau soal niçard l’afrosa Siberia,
Un gavoat em’au sieu coteu
À son paire ja vièlh qu’a plegat lo rasteu
De boasc formava una escudèla
Per lo metre en camin à la sason novèla ;
Car en aquelu luècs, sègon l’orrible abús
(cen que revòlta la natura)
D’encaminar un paire à l’aventura
Au moment que non n’en pòu plus.
A la taça quasi lèsta,
Quora près d’eu lo sieu pichon enfant
Que non passava lu dètz ans
Li di, en li tirant la vèsta :
« Paire, per cu travalhatz tant ? ».
En si virant de la sieu banda
Aiceu respoande à la demanda :
« Fau l’escudèla à ton paigrand
Que lo mes que vèn enmandam ».
Em’au sieu natural lengatge :
« Paire, li di l’enfant, se venètz au meme atge,
Tambèn per vos travalherai
E l’escudèla vos farai ! ».
À tau dich, lo gavoat si spaventa e s’arrèsta,
Si sente venir lo coar gròs,
E de l’escudèla funèsta
Sus lo moment n’en fa doi tròç ;
Pi, l’enfant regardant de caire,
Li di, d’un ton quasi irritat :

« Cu luènh d’eu repossa son paire
Merita d’èstre ensin tractat ».