La fònt canta dins l’èrba flòri
E n’en siéu à me demandar
Se fau crèire à-n-aquela istòria
D’una filha que i an trobat.
Se diguèt qu’èra blonda e doça
E qu’amava de se pausar
Estenduda dessús la mossa
Escotant lis auceus cantar.
Mai un jorn qu’anava à la vila
Per lo bòsc ié fauguèt passar,
Cantava, avié l’ama tranquilla,
La paura filha sabié pas…
I avié tres gusàs à l’espèra,
Esperàvon la bèla enfant
Podié ren : èron bèstias fèras,
Podié ren : èron mòrts de fam.
Èra soleta e tendrinèla
Sensa arma que sa puretat,
Quand la laissèron mortinèla,
Semblava un auceu sagatat.
Quand de tèrra l’an auborada
Coma un ièli blanc derrabat,
Semblava una joina esposada,
Pièi au ròde monte a tombat
Dessota la mossa cochada,
Coma una larma s’ausiguèt,
S’ausiguèt coma una rajada,
Una linda fònt sorsegèt.
(Guy BONNET)
(Adaptacion de sa cançon "La source")