|
L'esquiròtol |
|
|
L'esquiròtol |
| Es mòrt l' esquiròtol. A cremat au sobran
dau pin. Tot espaventat. Sensa acapir. Sensa aver augut lo temps de vèire
si levar solelh. Dins una nuèch de brasa, de vent e d'infèrn.
Es mòrt solet. Sensa manco poder plorar. Solet dins aquela nuèch
de l'accident! Rolherà pas plus lei pinhas. Sauterà pas plus
de pin en pin, coma un marmiton que s'embriaga de jugar.
Es mòrt l'esquiròtol. Sensa amic per li cantar una cançon ò li dire una istòria bèstia. Solet emé l'espavent ai tripas. Lo còr que picava coma un fòl dins lo pièch e lei dents que tremolàvon. Pura, li auria agradat d'anar en Amèrica faire lo bèl. Escotar cantar Bob Dylan assetat sus l'èrba d'un prat. Calinhar un pauc emé una estrangiera. Aquela odor de rimatat qu'èra dapertot. Aquel fum negre qu'estofava. Aquel fuèc qu'avia pilhat ai pins dau sotran e que montava coma una bomba. E el aquí. Clavelat. En mitan. Segur de rostir. Si mete a quilar tant que pòu. E crema d'un còup. Alan PELHON, Coma una música, Z’Editions, 1989. |