(…) Pas tròp segur d’el, s’en anèt dau costat de riba de mar, dont li pescadors e lei fremas corduràvon lei rets.
 «Siéu un diau! Devètz aver paur de ieu! Vau v’enmascar, v’arroïnar, empoisonar la mar, vi faire crepar de fam, estofar li pichons e…». Non podèt acabar. Li rires dei pescadors curbíon la sieu votz. Avíon pas paur. Li cridàvon : «Ah! Ah! Ah! Series pas un pauc nhòc? Un malaut de la tèsta, un paure enfant, una gròssa baveca!». E vaga de si rire.
Nòstre amic s'en tornèt vergonhós, la coa entre lei cambas, la testa bassa. Avia perdut la premiera espròva sus tèrra. L'escòrta faguèt lo rapòrt à diau lo paire. Lo lendeman si mascarèron tant que posquèron e s'en anèron per jugar un pauc finda eli à Niça, que si debanava lo carneval. Coma cad'an li niçards e li gents d'alentorn festejàvon sus la plaça Rossetti. Toi èron mascarats. Cantàvon, buvíon. Sus de cavals, d'òmes desfilàvon lo sabre au costat e una trombeta à la boca. Quora lo diau e la sieu banda arribèron en vila vièlha la fèsta esclatava dapertot. Sus lo còp una frema s'es messa à bramar : «Li es lo diau! Li es lo diau!»
Espaventats li gents s'escapàvon en cada caire. «Non v'en anètz! Non v'en anètz!», bramava lo diau; «Vèni per jugar, vèni per jugar!». Degun l'escotava. Lo rèi dei carnevaliers bramava ai òmes d'agantar lo diau que aüra s'escapava dau costat de plaça Garibaldi, e s'en montava en seguent Palhon. Au calabrun arribèron en un vilatge sus una còla. Sassis s'arrestèron.
Lo diau s'èra assetat sus un barri, la sieu coa que pendia, la lenga seca, li uèlhs roges, e provava de repilhar lo buf. Es alora que lo rèi dei carnevaliers es arribat, d'un còp de sabre li a copat la coa à ras. Despuèi aquel jorn pareisse qu'aquel vilatge si sòna «COARASA».

Alan PELHON, Coma una música, Z’Editions, 1989.