|
NAMASTAI DELHI |
|
Es solet qu'arribèri ais
Índias. Aeropòrt de Delhi. Mièja-nuèch e mièja.
S'afànon dins l'aerògara, lo monde de l'avion de París.
Forfolh de viatjaires despacientats. Ieu, un còup passadas lei baranhas
policieras e doganieras, après lo temps dei “checks”e mai
dei “checks”, rascli coma un perdut. Me fau fugir lei rets aganta-toristas,
aganta-colhons que ménon drech ai ròdols pita-dardenas onte
s'amolónon la toristalha. Monti dins un ravanàs de
bus que trantalha, clafit d'Indians. Siam dos occidentaus aquí dintre.
Un beatnick desbarcat d'un autre avion emai ieu. Es suau, leis aurelhas
adornadas de pendents. Índias demoraràn sempre un espaci
de mitologia per lei eiritiers dau “flower power”. Après una
lònga espèra, s'en va lo car devèrs lo centre de Delhi.
Nos cascalha, tant fa de retòutòus sus la rota mau rapedaçada.
Davalarai au segond arrèst en companhié dau jove suedés
qu'es aquí per lo segond còup. Se siam un pauc parlats. Ara, siam au picar de la dalha,
dau Karma : auriéu degut lo seguir dins lo “rickshow” (triportur
Indian). Beu promier, siam montats dins lo meme. Puèi, coma m’avisi
que lei menaires de “rickshow” son à mand de se garrolhar,
lo quiti. Cadun deu se ganhar son pan. Emai la compassion, sas, se deu
de menar aquest viatge e ansin fau la pus gròssa cagada de ma vida
: ai cambiat de “rickshow”. Per malastre. Lo menaire pendent de temps e de
temps me fa virar à tota zuerta dins la banlega de Delhi. Mena coma
un capluc. Lo temps corre mai que son “rickshow”, pasmens ! Me ditz
amb un grand sorrire acarnassit: - Uèi, leis ostalariés
son clafidas de monde. Serà malaisat de vos trobar una chambra. Me pensi que siéu encocordat. Aqueu margolin
fonsa dins la vila, me mena pròche leis barris lei pus pietadós,
onte la paurilha, lei sens-ostaus son agromelits sota sei tibaneus. Dins
la nuèch sorna... Emai d'aquò, me fa lo tetar-doç.
M'assadola de sei “You’re my friend” per mièlhs me
despolhar. Deu se dire que de sòus, n'ai coma un chin de nièras.
Me vòu chucar aquela ròssa ! Es mon irutge... D'aventuras, n'en vòs
n'en vaquí ! Comences de comprendre
que ton estatut de viatjaire, d'estrangier, fa rebuta à ton encaminament.
L'endeman de matin, lo tipe, aquela
pega, vendrà mai te cercar, te chucar, siés sa preda. Ara,
te vòu tot raubar, tei vièstits, ton aparelh-fòto. Te
dona una paur negra. Aqueu salòp vòu te picar sus lei bregas.
Vèn marrit, s'engavacha. As paur, tant paur. Siés dins l'espaime.
Fin finala, li donaràs una camisa amochonada e una botelha de champanha
coma d'òsses à rosigar. Ansin, rasclarà. Vaquí
coma, ieu, faguèri mon entrada au país de la non-violéncia,
paur au ventre e compassion traïda ! Amb aqueu còup de temps! Puèi, descuèrbi
la ciutat, Delhi Nòu. Siéu palificat per tant de chale, de
colors. Tambèn estomagat per tant de pudentor. (...) (Teiriç Offre, Trobar doç around the world, Institut d’Estudis Occitans, 1999) |