Veniéu dounc de passa sènso auvàri la gaso, -qu’es soun noum-, de la Damisello e Clar-de-Luno, sus lou fèrme dóu radèu, en tirant sus la cabano, boulegavo sis aurilho e aloungavo lou pas en narrejant, qu’acò es lou biais de nòsti camargue pèr nous dire que se recounèisson e que se sènton gai de se vèire au bon camin, quouro, tout-d’uno, me devinère auboura dins la sello pèr un cop d’escart e, en reprenènt lou chivau, veguère tabousca e s’avali dins li mato un quicon de viéu, qu’à la sournuro, lou destrière pas bèn. Quauque bracounié, sai-que, me pensère, de la Vilo-de-la-Mar. D’ùni venien, de-fes, casseja, lou sabiéu, sus lou Riege, mai en li couneissènt quàsi tóuti, ié pourtave pas gaire esfrai. Aplantère lou chivau, chaurihère e, dous o tres cop, uchère à l’escuresino. Pas ges de voues me respoundeguè e, mai m’atenciounèsse, de-founs, ié destrière plus rèn. Me pensère dounc d’avé destourna quauque cassaire o, causo proun raro dins nòsti parage, quaque bat-l’antifo à la barrulo, presounié escapa di chourmo d’Arle o di gabiolo de Tarascoun e que se dounavo d’èr pèr claus e sansouiro. Me troumpave, aqui, emai de forço, tau qu’en seguido, pièi, acò se destapara. Faguère gaire cas, sus lou moumen, n’en counvène, à tal escaufèstre, mai Clar-de-Luno, tout revechina e courpouirant dins si cenglo, quitè pas de faire peta la narro, enaura, fin-que sus lou lindau de la cabano.

Jousé d’Arbaud, LA BÈSTIO DÓU VACARÉS, (cap. I, pp. 62-64).
 

Veniéu donc de passar sensa auvari la gasa, -qu’es son nom-, de la Damisèla e Clar-de-Luna, sus lo fèrme dau radeu, en tirant sus la cabana, bolegava sis aurilhas e alongava lo pas en narrejant, qu’aquò es lo biais de nòsti camargues per nos dire que se reconéisson e que se sènton gais de se vèire au bòn camin, quora, tot-d’una, me devinère auborat dins la sèla per un còp d’escart e, en reprenent lo chivau, veguère taboscar e s’avalir dins li matas un quicòm de viu, qu’à la sornura, lo destrière pas ben. Quauque braconier, sai-que, me pensère, de la Vila-de-la-Mar. D’uni venién, de fes, cacejar, lo sabiéu, sus lo Riege, mai en li coneissent quasi toti, ié portave pas gaire esfrai. Aplantère lo chivau, chaurilhère e, dos ò tres còps, uchère à l’escuresina. Pas ges de votz me respondeguèt e, mai m’atencionèsse, de fons, ié destrière plus ren. Me pensère donc d’aver destornat quauque caçaire ò, causa pron rara dins nòsti paratges, quauque bat-l’antifa à la barrutla, presonier escapat di chormas d’Arle ò di gabiòlas de Tarascon e que se donava d’èr per claus e sansoiras. Me troumpave, aquí, emai de fòrça, tau qu’en seguida, pièi, aquò se destaparà. Faguère gaire cas, sus lo moment, n’en convène, à tal escaufèstre, mai Clar-de-Luna, tot revechinat e corpoirant dins si cenglas, quitèt pas de faire petar la narra, enaurat, fins que sus lo lindau de la cabana.

Jousé d’Arbaud, LA BÈSTIA DAUVACARÉS, (cap. I, pp. 62-64).